Lente 1980. Een groepje verklede kinderen staat in de schaduw van een boom in de hoek van de speelplaats. Het is carnaval en cowboys en indianen rennen rond, het geluid van joelende en spelende kinderen vult de omgeving. Tegen de afgebladderde oranje omheining onder de boom staat een jochie met een bloedneus. Hij is zojuist per ongeluk met een plastic pistooltje in zijn gezicht geraakt. Andere kinderen groeperen om hem heen en kijken naar hem. Hij houd zijn hand op zijn neus terwijl het heldere bloed in een straaltje langs zijn mondhoek omlaag drupt. Donkerrode vlekken vormen een abstract patroon op zijn cowboypak. Geschrokken leg ik mijn hand op zijn schouder en kijk naar de degene die hem zojuist heeft geraakt. ‘Kan je niet uitkijken, stomme zak’, zeg ik. Zwijgend kijken de anderen naar me. Een docent komt aanlopen en neemt hem mee, zijn hoofd achterover houdend om de neusbloeding te stoppen. Het groepje kinderen maakt zich los uit de schaduw en rennen achter me aan. Voordat ik het door heb ben ik ingesloten in een grote circkel van zo'n twintig kinderen die elkaars handen vasthouden en me zwijgend blijven aanstaren. Wezenloos kijken ze me aan en ik staar terug. Ik kies de zwakste schakel in een poging om uit te breken, goed wetend wie ik moet hebben. Een harde en schelle stem commandeert om me er niet uit te laten. Altijd hem. Meerdere pogingen mislukken, want hij heeft de groep goed onder controle. De zon brandt zinderend neer op de speelplaats en schaduwen zijn niet zichtbaar. Het is een uur en de bel gaat. Voor sommige komt de bel op tijd, voor andere niet.

Lees meer: Cowboys en Indianen

De zon wordt verduisterd door opwaaiend stof. Donkere wolken van brandend hout en banden drijven over de weg en filteren de gedaantes langs de kant de weg. Mannen die vrachten van opgestapeld brandhout, hoger dan zijzelf, op de bagagedrager van hun fiets hebben gestapeld en moeizaam de hellende weg naar boven nemen. Vrouwen die allerhande vrachten op hun hoofd balanceren. Varierend van een emmer water tot een tros bananen. Langs de kant van de weg hebben handelaren en boeren hun waar uitgestald en er wordt druk onderhandeld over de aankoop van een baal rijst, een geit of een fiets. Kinderen doemen op langs de kant van de weg, kudde geiten voortdrijvend, oppassend dat er niet een onder een auto terecht komt. De staccato beats en scheurende rifs van Metallica’s ...And Justice for All beuken door mijn auto wanneer ik over Kamuzu Procession Road mijn weg zoek. Het past wonderbaarlijke goed bij dit enigzins inferno achtig tafereel. Wanneer ik de police road block nader moet ik nog het kadaver van een hond ontwijken. Die ligt, de ingewanden uitgesmeerd over de weg, in een plas bloed. Niemand die zich er druk over maakt. Wanneer ik de Bwandillo road block ben gepasseerd verdwijnen de donkere stofwolken en krijg ik zicht op de M1, die me door de bergen die in het zonlicht schitteren, naar Nkhoma Hospital brengt. Grijs wordt vervangen door groen, mijn wazige omgeving wordt scherp en langzaam wordt het rustig langs de kant van de weg. Ik schakel over naar de galm en echo sound van My Morning Jacket. Bermuda Highway. Past veel beter....

Lees meer: ...And Justice for All

Lees meer: Het jochie met de cassavewortels

Als klein jochie was ik ‘into’ middeleeuwse verhalen. Tristan en Isolde en de tragische liefde van koning Mark. Het verhaal van Siegfried en Brunhilde, de held die verraden werd voor zijn goud. De verhalen van koning Arthur en de ridders van de Ronde Tafel. Arthur, die licht en vrede wilde brengen in een post romeins era waar chaos en oorlog het leven bepaalde. Jaap ter Haar was mijn held. Zijn boeken heb ik nog steeds. Spannende verhalen over Merlijn, het zwaard Excalibur en de ‘evil’ lord Bors, ridder van de Ronde Tafel, die Arthur uiteindelijk door zijn verradelijke spel ten val bracht teneinde zelf aan de macht te kunnen komen.

Lees meer: Parcival